Lekker sparen voor de vakantie. Of beter gezegd: sparen om daarna nog van het sparen te kunnen bijkomen.
Sommige mensen draaien er met carnaval moeiteloos een maandsalaris doorheen. Vijf dagen feest, zes dagen hoofdpijn en op dag zeven een haring “tegen de kater”. De wasmand puilt uit, de strot is schor, maar ach, we hebben gelachen. En dan komt het echte werk: de vakantie. De nieuwe camper, uiteraard nét een maatje groter dan die van de buurman. We hebben er immers hard voor gewerkt. Wintersport in Gerlos, of wordt het toch Trois Vallées? Wat maakt het uit, zolang het maar goed staat op Instagram.
De zomer?
Die is voor de rondreis door de Caribbean met de familie. Daarna de nieuwe auto, tenzij we eerst de keuken nog even doen. Of misschien toch wachten tot de volgende bonus, want die jacuzzi roept ook al maanden.
Maar coaching… nee, dat is te duur
“Paardencoaching? Wordt dat eigenlijk vergoed?”
Nee (nog niet) tenzij je er extra voor verzekerd bent.
“En wat kost dat dan?”
Nou, meestal minder dan een paar dagen après-ski, maar dat terzijde.
Dan valt het stil. “Oh nee, dat vind ik wel prijzig hoor.”
Raar eigenlijk, hoe we zonder knipperen een paar duizend euro stuk slaan op een vakantie die vooral bedoeld is om bij te komen van het leven maar een sessie die datzelfde leven lichter kan maken, dat vinden we ineens een luxeproduct. Ik heb soms moeite met het idee hierachter.
Eén wens
Laatst mocht ik iemand begeleiden. Een rustige vrouw, ogen die meer hadden meegemaakt dan ze lieten zien. Ze zei:
“Jerome, I only do have one wish.”
Ik dacht: ik ook.
Tijdens de sessie gebeurde iets wat je niet kunt plannen of uitleggen. De paarden werden onrustig. Zelfs de jonkies die ik meestal niet mee laat doen en ze hebben het toch te druk met hun hooi te tellen, kwamen naar voren. Ze wilden allemaal naar haar toe. Alsof er een onzichtbare draad tussen hen gespannen werd.
Eén paard legde z’n hoofd in haar nek. Een ander ging ervoor staan, groot en beschermend. En een derde duwde haar zachtjes vooruit met z’n snuit, precies onder haar linkerborst. Daar, waar ze een inwendige aandoening heeft. Iets wat je niet ziet, maar wat zij elke dag voelt. Ik deed niets. Geen aanwijzingen, geen woorden. Alleen kijken. Het was zo’n moment dat de lucht in de bak verandert. Alsof zelfs de tijd even stopt om te kijken wat er gebeurt. Na afloop liep ze weg, rustig, bijna licht. Niet genezen. Niet verlost. Maar… anders. Later kreeg ik een bericht:
“Dear Jerome, thank you for giving me the opportunity to talk to your horses. What they did was amazing. I feel humble to receive their strength. Life looks a lot better now.”
De paarden hebben haar niet beter gemaakt. Maar ze hebben haar iets laten voelen wat de meeste mensen pas ervaren op het moment dat ze stilstaan: je kracht vinden in soms wat ademt en gewoon naast je staat.
Dus ja, ga gerust op vakantie. Koop die camper, die keuken, die ski’s. Maar als je echt even wilt reizen… Dan is er een pad zonder bagage, zonder ticket, zonder wifi.
Daar staan een paar paarden te wachten. En ze liegen niet.